η φωτογραφία - ΤΑ ΡΑΝΤΙΣΜΕΝΑ

Ομάδα καλλιτεχνικών, λογοτεχνικών αναζητήσεων
Μετάβαση στο περιεχόμενο

Κύριο Μενού:

η φωτογραφία

Σε τούτη τη φωτογραφία ήμουνα
Ακόμα ένας άνθρωπος ευτυχισμένος
Χαμογελάω κάτω απ’ τα μάρμαρα
Του αρχαίου ναού στο Σούνιο
Πλάι μου είναι η θάλασσα
Μια ολάκερη θάλασσα που αργοσαλεύει
Αιώνες τώρα στα πόδια του θεού της
Ακούω ακόμα το ψιθύρισμα του ωκεανού
Στα μάρμαρα, στους βράχους ένα σιγοψιθύρισα
Αρχαίας σιωπής κι οι πόθοι αρχέγονοι
Σημάδια εποχής τόσο ανύποπτα χαμένης
Ήθελα να ουρλιάξω ενάντια στη σιωπή
Ενάντια στην αμείλικτη φθορά του χρόνου.
-Μου είχες πει πως πρέπει πάντα να θυμάμαι
Και στα σχολεία μας έλεγαν
πως λήθη και θάνατος το ίδιο είναι
Κι η λήθη ίσως χειρότερη-
Κι ούρλιαξα ενάντια στην σιωπή.
Πάρτε τα όλα τα μάρμαρα τις πέτρες
Χρυσό πηλό σίδερο κι ασήμι
Γεμίστε και τις τσέπες σας όσο χωράνε
Μα όμως αυτός ο ήλιος
Παντοτινά θα ναι δικός μας
Κι αυτή την ιστορία δύσκολα θα την αλλάξετε
Σε τούτη τηφωτογραφία ήμουνα
ακόμη ένας άνθρωπος ευτυχισμένος
'Υστερα άρχισα να πολεμάω……
Παρασκευή, 1 Απριλίου 2011
Αθηνά Κοτσόβολου ©
 
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ.ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΣΑΣ ΞΑΝΑΔΟΥΜΕ!
Επιστροφή στο περιεχόμενο | Επιστροφή στο κύριο μενού